هر ساله وقتی ماه محرم فرا می رسد مراسمهای
مختلف برای تجلیل از سرور و سالار شهیدان کربلا حسین بن علی در مساجد و تکیه خانه
ها دایر می گردد، و دهه محرم را با سوگ واری، عزاداری و نوحه خوانی زنده می کنند.
آنچه که در این سالها کمتر به آن توجه می
شود بعد معنوی و ارزشی قیام حسین است که باید به آن توجه و پرداخته شود.
1-
گفته می شود در بعد هدف قیام حسین بن علی یک مسئله
برجسته ترین بوده است و آن امر به معروف و نهی از منکر است، چیزی که امروز مطرح می
شود این است که آیا مقوله امر به معروف و نهی از منکر همیشه ثابت و غیر قابل تغییر
است یا اینکه بر اساس ضرورت های زمان امر به معروف و نهی از منکر می تواند قابل
تغیر و تحول باشد؟ بسط و توسعه مقوله امر به معروف و نهی از منکر در عصر حاضر می
تواند بسیار وسیع تر از آن چیزی باشد که آن روز مطرح بود، منکرات به علاوه
مصداقهایی که در آن عصر داشته است امروز می تواند دامنه وسیع تر به خود بگیرد! و
اگر بخواهیم موارد منکرات را امروز بر شمریم بسیاری از کارهایی که در جامعه ما به
شکل وسیعی نه تنها مرسوم است که یک فرهنگ شده است را می توان در لیست منکرات جای
داد!
2-
دنیای جدید که محصول "عقلانیت نقاد" است، اما
سوال این است که سهم ما پیروان حسین بن علی در ساختن دنیای جدید چیست؟ زیر ساختهای
دنیای جدید علم است، همان علمی که رسول خدا می فرمود "اطلب العلم ولو
بالسین" دانش بجوی حتا اگردر چین آن روز باشد! سهم ما در آموختن علم چیست؟
سهم ما برای رشد عقلانیت در جامعه که
محصول رشد و توسعه علمی می باشد چیست؟
3-
افغانستان به عنوان یک کشور مسلمان اما امروز چرخش
اقتصادی آن بر اساس کمکهای کشورهای جهان جریان دارد، در حالیکه هنوز در اکثر مناطق
ما تعمیر مکتب مناسب، شفا خانه و کلینیک نداریم، اما در بسیاری از موارد دیگر که
می شود به شکل کم هزینه تر و ساده تر حرکت کرد ما هزینه های کلان را مصرف می کنیم و
حتا با قرض گرفتن از این و ان و بانکها پیش می رویم در حالیکه می شود با کمی کاهش
مصرف و با هزینه کم همان کارها را کرد مثل مراسمهای آنچنانی عروسی و مراسمهای
آنچنانی فاتحه گیری و....
4-
در ایام محرم شاهد هستیم که مراسم های سوگواری در حالی
برگزار می گردد که نذورات هم در کنارش جریان دارد، هزینه این نزورات اگر علما و
متنفذین تلاش نمایند که آن ها را جهت دهی به سوی معروف نمایند، می توانند بسیاری
از مشکلات مردم را حل نمایند در طی چند سال! تقریبن به طور اوسط می شود گفت هر دو
خانه یک گوسفند را ذبح می کنند! و برای مردم غذا می دهند، اگر هزینه همین گوسفندها
در یک صندوق جمع آوری شود، می تواند حتا در قریه ها ی دور افتاده هم مشکل تعمیر
مکتب، کلینیک و استاد و... را حل نماید که در نهایت با فعال شدن مکتب فقر علمی که
خودش یک منکر است از بین می رود، نبود کلینیک که باعث می شود جان انسانها و به
خصوص زنان حامله به خطر بیفتد حل شود، و دهها مشکل اجتماعی دیگر می تواند با جهت
دار شدن همین نذورات در جامعه حل گردد.
5-
همه شاهد هستیم که در این سالهای پسین در دهه اول محرم
به خصوص شبها مساجد و تکیه خانه ها اقدام به کشیدن هیئت های سینه زنی شان به شکل
کاروانی از این طرف شهر به آن طرف شهر در مساجد و تکیه خانه ها می نمایند، آیا
سنجیده شده است که هزینه ملیونها لیتر تیلی که به خاطر انتقال هیئتها صورت می گیرد
چقدر می شود؟ ایا مسئولین و هیئت امنای مساجد و تکیه خانه ها از اهالی همان محل
معلومات دارند که هر ساله چه تعداد بچه ها و دختر خانمها به خاطر بحران اقتصادی
شان ترک تحصیل می کنند و نمی توانند به دانشگاه وحتا به مکتب بروند!! ایا فکر نمی
کنید حسین بن علی که برای امر به معروف و نهی از منکر حتا جان خودش و عزیز ترین
هایشان را داد از این اعمال ما شرمنده خواهد شد؟ آیا حسین به انسانهای دانا و
صاحبان علم و فضل و اخلاق افتخار می کند یا به گدایانی که در فقر فرهنگی، علمی،
معرفتی، هنری، اقتصادی مثل کرم در خود می پیچد و... راستی کدام معروف است و کدام
منکر؟
6-
من فکر می کنم جامعه ما حتا بیشتر از عصر حسین نیازمند
به امر به معروف و نهی از منکر دارد، اما به یاد داشته باشیم که مرور زمان می
تواند بر کثرت معروف ها و منکر ها بیفزاید، و امروز در جامعه جهل زده ما بینایی
علمی می تواند بزرگترین معروف به شمار رودو برای احیای این معروف باید همه قلم به
دستان، علما، روشنفکران دست به کار شوند و گرنه منکرهایی که در قالب جهل، بی
سوادی، کتاب گریزی، خرد کشی، فرهنگ ستیزی و ... تجلی یافته است مثل خوره جامعه را
از درون می خورد و فردا متلاشی اش می سازد.
در پایان امید وارم جامعه ما از همین محرم و
از همین عاشورا به خود بیایند و با خدای حسین عهد ببندند که پس از این برای ساختن
یک جامعه ای که در آن داشتن علم یک ارزش باشد، داشتن مدرک از بهترین دانشگاه های
جهان یک افتخار به شمار رود، داشتن بهترین کتابخانه های شخصی در خانه های هر جوان
یک فرهنگ شود، تالیف ، تحقیق و پژوهش که هنوز در این کشور جایی ندارد به یک امر
طبیعی و معمول برسد، و هر جوان ما به نشر کتابهایش که با بنیادهای تحقیق و پژوهش
آراسته است است افتخار نماید و منبع توزیع علم و اندیشه در جامعه خود قرار گیرد،
که یقینن داشتن چنین نیروهایی افتخار حسین خواهد بود و ما امید واریم که مردم ما
از همین محرم در این مسیر پیش قدم شوند.
والسلام/
