شیخ کربلایی قسمت شش و هقت

ﻧﻴﺴﺘﺎﻥ
به زودی 

شیخ کربلایی قسمت چهارم

ﻧﻴﺴﺘﺎﻥ

خلیلی از برقع بیرون می شود!

یونس حیدری

1-      شکاف بین دیدگاه خلیلی و مزاری شکاف جدید نیست، این شکاف ریشه در دیروز کهنه دارد، همان دوران که هر دو در سازمان نصر بودند، مزاری نگاه نجات گرایانه برای جامعه اش داشت، به همین خاطر به چیزهای پوچ و بی ارزش و به خصوص مادیات ارزشی قایل نبود، او به دنبال تهیه امکانات بود تابرای نجات مردم و رشد و بالندگی مردم و در یک کلام باز گرداندن عزت مردمش خرج کند. اما نگاه خلیلی نگاه بازاری بود، خلیلی پیش از انکه در سازمان نصر بیاید، یک مافیای مرزی هست، نامش هم کاظم دراز می باشد. کسانی که در انتقالات انسان و دیگر چیزهای قاچاق در مرزهای افغانستان و... بوده اند، شاید هنوز هم به یاد داشته باشند، این انسان ها برایشان پول اهمیت ستراتژیک دارد، زد و بندهای شان بر مبنای منفعت و چرخه اقتصادی می باشد. هیچ چیز به جز پول برایشان مقدس نیست، با همین دیدگاه هست که وقتی مزاری در تهران می اید و یک اتاق در دفتر چهار راه ولی عصر دفتر سازمان نصر به خود اختصاص می دهد، یک روز اقای خلیلی به کلید دار دستور می دهد که دفتر مزاری را قفل کند و کلیدش را هم گم نماید. تا رنگ مزاری از دفتر نصر گم شود!

مزاری برای همیشه از دفتر نصر گم شد، بعد از چند روز زون شمال سازمان نصر را بنام دفتر حبل الله باز کرد و در شمیرانات دفتری گشود و پایگاه فرهنگی ای ساخت که در آن بسیاری از اندیشمندان و صاحبان فضل و قلم امروز پرورده شد.

2-      مزاری برای خلیلی ارزش مقابل شدن نداد، خودش راهش را جدا کرد، تا به جایی اینکه انرژی اش را در رقابت منفی درون نصر مصرف کند، آن نیرو و قدرت را در جهت رشد اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و هنری جامعه اش مصرف نماید که همین کار را هم کرد، مزاری یک هدف داشت و ان بازگرداندن عزت انسانی هزاره ها به آنها بود، او به دنبال پول نبود، به همین خاطر وقتی از این دنیا می رود از آن همه ثروت پدری چیزی برایش باقی نمی ماند، زیرا همه آنها را در راه مبارزه اش مصرف کرده است، وقتی از این دنیا می رود خانواده اش کرایه خانه اش را ندارد تا بدهد، اما این چیزها برای مزاری اهمیت ندارد، برای مزاری مهم عزت مردم است، وقتی مردم با عزت باشد، او احساس می کند که هم خودش دارای عزت است و هم خانواده اش. او خود را جدای از مردم و خانواده اش را جدای از مردم نمی بیند، همانگونه که غرب کابل همه به سوی فاجعه پیش می رود، خانواده مزاری در قم هم بی پیسه و بی نان می شود، مزاری فرقی بین خانواده خودش و مردمش قایل نبود، مزاری همه را اعضای خانواده خود می دانست و به همین خاطر نگاه برابر به همه داشت. این نگاه بود که مزاری را تا قله های بلند ارزشی بالا برد. و در قلوب همه انسانها جای داد، تا تاریخ زنده هست، مزاری زنده خواهد بود جون او در قلبها رخنه کرده است.

3-      به قول خلیلی وقتی فصل جدید به وجود آمد، نگاه ستراتژیک خلیل حذف مزاری از اذهان بود، به همین خاطر اقای خلیلی تا می توانست تلاش کرد اسنادی که در بین مردم وجود دارد از دوران مقاومت غرب کابل را از بین ببرد. عالم خلیلی وظیفه داشت از هر ویدیو کلبی که ویدیوهای مزاری را داشت به نام خرید و امانت آنها را ببرد توسط افراد خاص که نگارنده بعضی از آن موارد را شاهد بوده است، تااسناد مستقیم از زبان مزاری در بین مردم دست به دست نشود، تمام اسنادی که در بامیان فیلم پیش شیخ عمر بود همه را عالم در خانه خلیلی برد و مصادره کرد.

تلاشش جمع آوری خبر نامه هایی بود که از دوران غرب کابل باقی مانده بود، حتا وقتی خبر شد کلکسیونی از این اسناد در .... وجود دارد و این خبر را جناب شیخ .... به خلیلی داده بود، شبانه انجا مورد دست برد قرار گرفت تا ان اسناد را بربایند، اما خوشبختانه قبل از این که این قفل شکسته شود و مکان مورد تفتیش قرار بگیرد آن کلکسیون دور از کابل انتقال یافته بود و چیزی نصیب شان نگردید.

این تلاشها فقط با یک هدف صورت می گیرد و ادامه دارد که جریان تاریخ ساز غرب کابل از محوریت مزاری خارج شود، توسط اجیران قلم به دست  که در خواست پروژه شصت هزار دالری را کرده بودند و گفته بودند که حاضر هستند تاریخ غرب کابل را با محوریت جناب خلیلی بنویسند، تغییر دهد.

4-      من امروز بسی خرسندم که خلیلی عکس مزاری را از کنار عکس خودش پس کرده است، این برای اولین بار است که به خود جرات می دهد که در سایه خود ایستاده شود، این اطمینان را یافته است که هزاره را آنقدر ذلیل و خار کرده است که دیگر به ارزش انسانی خودش فکر نکند، زیرا او معتقد است که هزاره ها باید فقیر شوند، وقتی فقیر شد همانند سگ به دنبال تیکه ای استخوان می دوند، سفر اخیر خلیلی در حقیقت تست این تیوری بزرگ است که آیا او توانسته است عزت مردم را بگیرد یا نه؟ با همین انگیزه عکس مستقل خودش را جاپ  و نشر کرده است. در سفرهای خلیلی به هزاره جات معیار نقش استخوان برای سگهای گرسنه ای هستند که شمایل انسان را دارند، اگر گرسنگان بیش از حد بود یعنی که به این آرمانش رسیده است و دیگر شکست برایش مفهموم ندارد. اگر سگهای استخوان خور کم بود، به سرعت چند نفر را توبیخ می کند و بار دیگر در کنار عکس مزاری پناه می گیرد برای مدت دیگر ...

5-      مزاری چیزی برای خود نمی خواست، به همین خاطر همیشه نیرو داشت، وقتی وزارت امنیت مطرح می شود فلان جنرال چپی  را معرفی می کند وقتی وزارت اقتصادمطرح می شود خلیلی را معرفی می کند و... هیچ کجا خودش و یا اقوام نزدیک خودش و یا هم قریگی هایش وجود ندارد، به همین خاطر است که تمام هزاره ها پشتش هست و این را همه رقیبان می فهمند، به همین خاطر است که غرب کابل میزبان همه است، جناب حکمتیار هم به منزل مزاری می آید، اما امروز خلیلی را همه می دانند که مردمش یعنی فرزندانش و دامادهایش و برادرانش و تعدادی کارگرانش که خیلی زیاد هست و همان روزی که معاشهایشان نرسد فردا دشمنانش خواهند شد و...

بنا بر این خلیلی شکننده است، این خلیلی نا گذیر هست حتا برای سفر بامیانش به خانه حکمتیار برود و از او کسب اجازه نماید.

به هر حال من خرسندم که امروز شاهد هستم که اقای خلیلی نقاب را کنار زده است و با چهره خودش به میدان آمده است، خلیلی با همان طینت قلبی دشمنی با مزاری!

برایم مهم نیست که خلیلی موفق به آرمانهای شیطانی اش مبنی بر بی عزت کردن مردم و سگ سازی جامعه می شود یا نه؟ اما مهم است که ببینم چند درصد مردم در اوج فقری که از سوی دسیسه های خلیلی بر هزاره جات تحمیل می شود خود را حفظ می کند و کرامت انسانی خود را پاسداری می کنند و به دنبال استخوانهایی که خلیلی می اندازند خیز نمی زنند!!

این آزمون بزرگی است برای انسان هزاره

گفتگوی اختصاصی با جناب الحاج محمد کریم ( کاظم دراز)خلیلی دبیر کل حزب یک خانواده !

تنظیم از یونس حیدری

گفتگوی اختصاصی با جناب الحاج محمد کریم ( کاظم دراز)خلیلی دبیر کل حزب یک خانواده !

پیشپو پرس! جناب استاد شما قرار هست دیداری تاریخی خود را از هزاره جات قبل از سفر شهادت آغاز نمایید! بفرمایید آیا این سفر ارتباطی با شهادت شما هم دارد؟

خلیلی: من و اقای محسنی باهم عهد بسته کرده ایم تا می توانیم جناب جلالتمآب عزرائیل را با رشوه مشوه پی نخود سیاه روان کنیم، بناء حالا حالا ها بوی شهادت به مشام ما نمی رسد.

پیشپو پرس! هدف شما از سفر تاریخی به قصد بلاد متروک هزاره جات چیست؟

خلیلی (کاظم دراز): مانور! سالهاست که پیشپو بازی نکرده ام، دلم گرفته است، با چپن می روم تا در دریای او شیروم یک پیشپوی جانانه بازی کنم.

پیشپو پرس! آیا پیشپوی شما مشکلات هزاره جات را حل خواهد کرد؟

خلیلی: گور پدر هزاره جات! مشکلات خانواده من حل می شود!

پیشپو پرس! چگونه:

خلیلی: وقتی پیسه خرج کنی هزاره ها مثل گوسفند به استقبالت می آیند، دنیا فکر می کنند اینها انسانهای کامل هستند، باز من که در میز قمار می روم کلشان را به یک دو می زنم!

پیشپو پرس! جناب اقای خلیلی چه دلیل داشت که شما بد نامی حاجی فدا قومای قل خویش خود را برای خودتان خریدید و یک بامیانی را به عنوان رئیس دفترتان در بامیان انتخاب نکردید؟

خلیلی: جون به بامیانی ها اعتماد نمی شود، بامیان پر از جنازه های مومیایی هست، برای کسب و کار باید آدم مورد اعتماد انجا باشد.

پیشپو پرس! بامیانی ها از شما گله مند هستند که هیچ وقت یک وزیر از بامیان حتا معرفی نکردید؟ علت چیست؟ آیا فکر نمی کنید که بامیانی ها مثل هراتی که به طرف حکمتیار لنگ کفش پرتاب کردند از شما با لنگ کفش استقبال کنند؟

خلیلی: نه! جون من همیشه مقداری مرچ در حیبم دارم، بامیانی ها عاطفی هستند، کافیست که من مرج را به طرف چشم و بینی ام ببرم، همین که اشک از دیده و خلیم از بینی جاری شد بامیانی ها همه چیز را فراموش خواهند کرد.

پیشپو پرس: گفته می شود شما در بامیان چندین مومیایی دارید که می خواهید انتقال دهید؟

خلیلی: تکذیب می شود این توطئه استکبار پنهانی است. چند دانه که ارزش این همه داد و بیداد را ندارد.

پیشپو پرس! در دایکندی فکر نمی کنید برای شما مشکلی پیش بیاید؟

خلیلی: دایکنید مدیرت شده است، کسانی که به سوی پیسه و قاچاق اثار عتیقه رفته بودند خداوند سبحان جانشان را گرفتند، حالا همه می دانند که میان من و خدا ارتباط تنگا تنگی وجود دارد، همه شان در برابرم سجده خواهند کرد.

پیشپو پرس! سفر خوش برای تان ارزو دارم

خلیلی: تشکر

هفته نامه نیستان : شیخ کربلایی آخوند/ قسمت سوم

هفته نامه نیستان : شیخ کربلایی آخوند/ قسمت سوم: یونس حیدری شیخ کربلایی در حالیکه چند راس گوسفند پیشش در حرکت بود به سوی قریه نزدیک می شد، سر راهش سید آخوند بچه بی بی، بی شوی برابر ...

ﻧﻴﺴﺘﺎﻥ

شیخ کربلایی آخوند/ قسمت سوم

یونس حیدری

شیخ کربلایی در حالیکه چند راس گوسفند پیشش در حرکت بود به سوی قریه نزدیک می شد، سر راهش سید آخوند بچه بی بی، بی شوی برابر شد و مانده نباشی کردند، شیخ به سید آخوند گفت؛ آن دو گوسفند صدقه سر منارم می شود، ولی شما فکر کنید، خمس هست، بی بی را شب خانه روان کن تا فردا همراه گوسفندها  برگردد، سید اخوند تبسمی کرد و رفت.

شیخ گوسفندهایی را که از قریه مجاور به عنوان خمس جمع کرده بودند را به طویله گاوها هدایت نمود و خود به خانه برگشت و ابراز خستگی نمود و به اولادهایش گفت زود یک چای سبز دو جوشه بیاورید! شیخ چایش را خورد و خستگی اش که رفع شد، دخترش را گفت برو یک دانه از کویکها را بیار تا سرش را جدا کنیم و امشب یک گوشت خوری اساسی کنیم.

شیخ سر گوسفند را برید، پوستش را جدا کرد، لنگ و پای اش را یک طرف گذاشت، شکمبه اش را به دخترش داد تا ببرد خالی کند و خودش مشغول ریز کردن گوشت گوسفند شد و قبرغه و جگرش را قیله قیله کرد تا امشب برای مهمانی بی بی سرخ نماید.

هنوز کار ریز کردن قبر جگر خلاص نشده بود که بی بی خودش را رسانید، شیخ گفت، مالوم هست که سوغ شدی، بیه برای از تو هست! امشب دلمه شده تو ره خوب سیر گوشت کنم، تا صبح دهر دو دهانتو گوشت تخته کنوم!

بی بی زیر لب تبسمی کرد و گفت روز از کجا بور شده که شیخ غیرت کرده! شیخ گفت غیرت از قدیم داشت، نوبت تو دور بود! بی بی بی خوشش آمد، چادرش را جمع و جور کرد و گفت خی مه موروم خانه تو چای بخوروم.

شیخ کربلایی اولادهایش را صدا کرد که او پدر نالتا بیاید گوشتا را بوبرید مه در تو خانه موروم که مهمان آمده، امشب مهمان را خوب قبرغه جگر بدهید تا که یک وقتی پیش فاطمه زهرا از دست از مو شما از خاطر شکم خو شکایت نکنه، زور کس به فاطمه زهرا نمی کشه.

###

دستر خوان جمع شد، شیخ لبهایش که پر از چربی شده بود، با ی توته نان پاک کرد و رویش را طرف بی بی کرد و گفت خدا کنه که بی بی سیر شده باشد، مه از مادرش فاطمه زهرا می ترسم، علی هم از او می ترسید، مبادا از خاطر یک قیله قبرغه جگر شکایت کنه که شیخ مره در خانه اش گشنه ماند...

بی بی خنده کرد و گفت، قبرغه جگر تو مزه داشت، مالوم موشه که دست با مزه داری شیخ! شیخ خنده کرد و گفت اره پک موگه دست مه مزه دار هست.

شیخ به طرف اولادهایش جپ چپ سیل کرد و گفت زود چای بیارید. و بعد بقیه را هر کردام یک طرف روان کرد یکی را گفت برو برای گاوها علف بوبر  و دیگری را گفت برو فلان کار را بکن و سر انجام چای را آوردند تا شیخ و بی بی کربلایی که گرم صحبت شده بودند نوش جان کنند.

##

دیری از شب گذشته بود، همه خواب رفته بودند و  شیخ در حالیکه چایش  خلاص شده بود، به بی بی گفت خو نموشی امشو بی بی؟ بی بی گفت خو مهمان در اختیار صاحب خانه است، دلشی شد مهمان را خو میده دلشی نشد با قصه های مفت شب را صبح می کند.

شیخ از نیش بی بی به خود لرزید گفت خوب بگو دختر سگ! خطبه هم بخوانم یا بی خطبه منار کوب کنوم؟ بی بی  خنده ای کرد و گفت مگر مه خر هستم که خطبه بخوانی؟ خطبه برای خرهاست، خرهایی که من و تو آنها را می دوشیم، تو بنام امام زمانی که یک هزار سال است پنهانش کرده ای و من هم به نام جدم می دوشم و عیش می کنیم. خطبه بالاتر از این که منار تو مثل علم حضرت ابوالفضل قیام کرده  و محراب من از خارشت کردن بیخی تر شده است؟ بگذار که خطبه را این دو خود با نجواهای شادیانه شان بخوانند و...

##

بعد از اینکه کار جماع به پایان رسید شیخ به بی بی گفت، عجب بی شرف مردم هستید، بر سر زبانها انداخته اید، که فرج سیده مثل آتش گدازان است، اما فرج تو حتا از فرج عامی کرده هم یخ بود بی شرف! بی بی در جواب گفت اگر این گپگها نباشه خوب بازار ما گرم نمی شود و باز کسی به معجزه سادات باور نمی کند چوچه شمر!!

شیخ با دست به دمبه بی بی زد، گفت؛ عجب مردم خری هست، به خدا سالهاست که پدران تو یک روز هم کار نکرده است، همیشه مفت خورده اند، همیشه سهم جمع کرده اند، و... بی بی حرف شیخ را قطع کرد و گفت نه که تو خیلی کار می کنی، تا یاد دارم شیخ آخوند هم مفت می خورد یک روز کار نمی کرد همیشه به نام سهم امام زمان از مردم جمع می کرد و خود را فربه می ساخت و زنان مردم را به اصطلاح خودتان صیغه می کرد. شیخ گفت اتش بس! هردو مثل هم هستیم. خمس! سهم امام و خمس سهم سادات! کاش حضرت محمد هم از این خمس چیزی می فهمید و خود را از اسارت نان خدیجه نجات می داد!

بی بی به شیخ گفت گوه زیادی نخور! کیرت را بلند کن که باز محراب را کرم زده است.

ادامه دارد.

شیخ کربلایی آخوند!( این داستان در نظارت خانه)2

یونس حیدری

دوم

ماموران پولیس آمدند و دستان شیخ کربلایی آخوند را دستبند زدند و به اتهام ندادن پیسه شفا خانه به نظارت خانه بردند و تحت بازداشت قرار دادند، چند ساعت از این بازداشت سپری شده بود که شیخ کربلایی آخوند به عسکرها گفت من می خواهم اقا را ملاقات کنم! عسکرها گفتند آقا کیه؟ شیخ گفت همان کسی که مرا اینجا بندی کرده است، عسکرها گفتند از تو صاحب شفاخانه شکایت کرده است، شیخ گفت همان صاحب شفا خانه را بیاورید!

ساعتی بعد رئیس شفاخانه آمد تا از شیخ مطالبه حق خودش را بکند، شیخ گفت خوب اقا صاحب شما از من چند می خواهید؟ صاحب شفا خانه گفت دو لک و هفتاد هزار افغانی می باشد. شیخ گفت من حاضرم این مبلغ را بپردازم اما باید بدون حضور عسکر ها باهم دو نفری صحبت کنیم!

عسکر خواهان ملاقات خصوصی شد، عسکر محل ملاقات را ترک کرد و شیخ گفت به خاطر پرداخت پیسه باید به سوالهای من  جواب بدهی وگرنه چیزی گیرت نمی آید.

صاحب شفا خانه گفت بپرس!

شیخ: تو اقا امام زمان هستی یا نه؟

-          نه

-          پس چرا شفا خانه بنام امام زمان هست؟ من باید خود امام زمان را ملاقات کنم تو که صاحب شفا خانه نیست!

-          من صاحب شفا خانه هستم

-          نامت چیست؟

-          نامم نبی ککرگ صاحب شفا خانه

-          تو نبی ککرگ هستی ولی صاحب شفا خانه امام زمان می باشد

-          من نبی ککرگ هستم صاحب شفا خانه امام زمان که به همین نام از وزارت صحت عامه جواز کار گرفته ام.

-          پس تو از نام مردم سوء استفاده می کنی؟

-          من یک داکتر و یک بزنس مین هستم از هر نامی که بتواند مردم را جذب کند استفاده می کنم

-          ایا از امام زمان اجازه گرفته ای که از نامش سوء استفاده می کنی؟

-          امام زمان نیست من او را از کجا پیدا کنم تا اجازه بگیرم

-          پس منکر امام زمان هم هستی

-          من کاری به این چیزها ندارم

-          ولی من کار دارم نبی ککرگ . تو می دانی امام زمان کیست؟ تو می دانی ملیونها ادم چی رقم به او عقیده دارد؟ تو می دانی بدون اجازه کسی با نامش تجارت کردن جرم است؟ تو نمی دانی؟ ولی این چیزها را به تو می فهمانم

-          پیسه ام را بده خودت را خلاص کن

-          من که گفتم پیسه ندارم ولی اگر یک اشاره کنم پیسه تو را یکی از زنهای صیغه ای ام به تنهایی هم پرداخت می کنند! ولی من تو را یله گار نیستم.

-          تو چی کرده می توانی؟

-          خوب است مه می گویم که پیسه ات را بدهد، اما بعد از گرفتن می دانی چه می کنم؟

-          چه می کنی؟

-          من مجتهد هفتار قریه هستم، همه اهالی هفتاد قریه پیرو امام زمان است و به او ایمان دارم، می روم برایشان می گویم که یک کافر پیدا شده است و از نام امام زمان سوء استفاده می کند و به نام او شفا خانه ساخته تا مردم را گمراه نماید. تازه از لحاظ قانونی تا با عقاید ملیونها انسان بازی کرده ای. عقاید آنها را به تمسخر گرفته ای من هم از تو شکایت می کنم و هم به مردم می گویم و مردم می دانند با تو چه کنند

-          مردم با من چه می کند؟

-          مردم خودت و شفا خانه ات را در آتش می سوزاند و...

کمی نبی ککرگ فکری شد و با خود گفت مثل اینکه این شیخ بلای جانم می شود، بهتر است از خیر همین دو لک و هفتاد هزار تیر شوم. رو کرد به شیخ و گفت من می روم رضایت می دهم و فکر می کنم هیچ مریضی را هم در شفا خانه بنام شیخ کربلایی تداوی نکرده ام.

نبی ککرگ صاحب شفا خانه رفت پیش رئیس پولیس و اعلام کرد که رضایت می دهد تا شیخ آزاد شود و هیچ گونه شکایتی از او ندارد.

رئیس پولیس دستور آزادی شیخ را صادر کرد و شیخ ازاد شد و در بیرون از حوزه پولیست زنانش همراه سید آخوند منتظر بودند، به سرعت شیخ به موتر سید آخوند سوار شد و گفت برویم به طرف شفا خانه!

زنانش گفت چی می کنی، جنجال خوب نیست، شیخ گفت تاوان می گیرم، چطور توانسته است که او با مه بازی کند، کاری کنم تا زنده هست یادش باشد که امام زمان چه می تواند بکند

موتر حامل شیخ کربلایی به طرف شفاخانه امام زمان در پل خشک حرکت کرد، شیخ در پیش شفا خانه از موتر پیاده شد و مستقیم رفت به دفتر رئیس! در دفتر رئیس هیچ کس نبود، نرسها تعجب کردند که شیخ باز چطور برگشته است. نرسها به نبی ککرگ رئیس شفا خانه خبر دادند که شیخ متظر اوست! لحظاتی بعد او هم به شفا خانه برگشت و با تعجب گفت، شیخ من که رضایت دادم باز اینجا چرا امده ای؟

شیخ گفت: تو رضایت داده ای و من که هنوز رضایت نداده ام!

اعصاب رئیس خراب شد و گفت من دو لک و هفتاد هزار را نگرفتم باز طلب گار هم هستی؟

شیخ گفت: بوریم دفترت تا گپ بزنیم.

ریسس دید چاره ای ندارد، درب اتاق ریاست را باز کرد و شیخ پیش و رئیس از پشتش وارد دفتر شدند.

شیخ گفت: بگذار واضح برایت بگویم دو لک و هفتاد هزار افغانی برایم می دهی تا من در قریه بر علیه تو فتوایی صادر نکنم. و بعد لوحه امام زمان را هم بالا می کنی و می نویسی شفا خانه داکتر نبی ککرگ!! در غیر این صورت باز من می روم پیس پولیس و شکایت می کنم که تو به قصد اهانت به عقاید مردم این شفا خانه را بنام امام زمان کرده ای تا تحقیر کنی و خودت هم گفتی که امام زمانی وجود ندارد و...

رئیس شفا خانه بیخی دست و پای خود را گم کرده بود، مانده بودچی بگوید، که شیخ از جایش بلند شد و گفت خی دوست نداری دوستانه حل و فصل شود، من رفتم قریه! به سوی دروازه خروجی حرکت کرد و رئیس دید راستی راستی این شیخ بلایی برسرش می آورد گفت جناب من که هنوز چیزی نگفته ام، بنشین یک پیاله چای بخوریم بعد همه چیز حل می شود، راستی نگفتی مریضی ات بهتر شده است یا نه؟ اگر هنوز درد داره بگویم تداویی کنند و...

شیخ گفت: من وقت ندارم حرف مفت تو را بشنوم، قبول نداری من رفتم قریه!

رییس فهمید که قصه جدی هست، گفت بیا قبول! شیخ با ترش رویی برگشت بر چوکی نشست و گفت حساب کن!

ریسس گفت من که حالا این مبلغ را ندارم، یک ماهی فرصت بده تا من جور کنم بعد خدمت شما می رسانم!

شیخ از جایش برخواست  و گفت من وقت ندارم، محرم نزدیک است باید در منطقه بروم پس منتظر فتوای من باش و...

ریسس گفت: بنشین شیخ گفت پیسه!

سر انجام رئیس شفا خانه بعد از بگو مگوهای فراوان چاره را ناچار دید و تسلیم شیخ شد و مبلغ دو لک هفتاد هزار افغانی را به شیخ پرداخت نمود و بعد شیخ با شمارش دانه دانه اسکناسها در خواست یک قلم و یک کاغذ نمود و بر روی ورق سفید یک منار کشید که شبیه کیر ختنه نشده باشد، و در زیرش با خط بسیار بد قواره و املایی غلط نوشت

امزای شخ کرلای

و بعد گفت اگر تا یک ماه دیگر نام شفا خانه را تبدیل نکردی، این امزای! من است هرکس با این امزآی (امضاء) آمد به این شفا خانه با او رویه خوب می کنی، نان می دهی چای می دهی، تداوی می کنی  و از دواهایش پیسه نمی گیری خرج سفرش را تا قریه می دهی که سلامت به قریه اش بر گردد و گرنه باز خود دانی ....

ادامه دارد