یونس حیدری
شیخ کربلایی در حالیکه چند راس گوسفند پیشش
در حرکت بود به سوی قریه نزدیک می شد، سر راهش سید آخوند بچه بی بی، بی شوی برابر
شد و مانده نباشی کردند، شیخ به سید آخوند گفت؛ آن دو گوسفند صدقه سر منارم می
شود، ولی شما فکر کنید، خمس هست، بی بی را شب خانه روان کن تا فردا همراه گوسفندها
برگردد، سید اخوند تبسمی کرد و رفت.
شیخ گوسفندهایی را که از قریه مجاور به
عنوان خمس جمع کرده بودند را به طویله گاوها هدایت نمود و خود به خانه برگشت و
ابراز خستگی نمود و به اولادهایش گفت زود یک چای سبز دو جوشه بیاورید! شیخ چایش را
خورد و خستگی اش که رفع شد، دخترش را گفت برو یک دانه از کویکها را بیار تا سرش را
جدا کنیم و امشب یک گوشت خوری اساسی کنیم.
شیخ سر گوسفند را برید، پوستش را جدا کرد،
لنگ و پای اش را یک طرف گذاشت، شکمبه اش را به دخترش داد تا ببرد خالی کند و خودش
مشغول ریز کردن گوشت گوسفند شد و قبرغه و جگرش را قیله قیله کرد تا امشب برای
مهمانی بی بی سرخ نماید.
هنوز کار ریز کردن قبر جگر خلاص نشده بود که
بی بی خودش را رسانید، شیخ گفت، مالوم هست که سوغ شدی، بیه برای از تو هست! امشب
دلمه شده تو ره خوب سیر گوشت کنم، تا صبح دهر دو دهانتو گوشت تخته کنوم!
بی بی زیر لب تبسمی کرد و گفت روز از کجا
بور شده که شیخ غیرت کرده! شیخ گفت غیرت از قدیم داشت، نوبت تو دور بود! بی بی بی
خوشش آمد، چادرش را جمع و جور کرد و گفت خی مه موروم خانه تو چای بخوروم.
شیخ کربلایی اولادهایش را صدا کرد که او پدر
نالتا بیاید گوشتا را بوبرید مه در تو خانه موروم که مهمان آمده، امشب مهمان را
خوب قبرغه جگر بدهید تا که یک وقتی پیش فاطمه زهرا از دست از مو شما از خاطر شکم
خو شکایت نکنه، زور کس به فاطمه زهرا نمی کشه.
###
دستر خوان جمع شد، شیخ لبهایش که پر از چربی
شده بود، با ی توته نان پاک کرد و رویش را طرف بی بی کرد و گفت خدا کنه که بی بی
سیر شده باشد، مه از مادرش فاطمه زهرا می ترسم، علی هم از او می ترسید، مبادا از
خاطر یک قیله قبرغه جگر شکایت کنه که شیخ مره در خانه اش گشنه ماند...
بی بی خنده کرد و گفت، قبرغه جگر تو مزه
داشت، مالوم موشه که دست با مزه داری شیخ! شیخ خنده کرد و گفت اره پک موگه دست مه
مزه دار هست.
شیخ به طرف اولادهایش جپ چپ سیل کرد و گفت
زود چای بیارید. و بعد بقیه را هر کردام یک طرف روان کرد یکی را گفت برو برای
گاوها علف بوبر و دیگری را گفت برو فلان
کار را بکن و سر انجام چای را آوردند تا شیخ و بی بی کربلایی که گرم صحبت شده
بودند نوش جان کنند.
##
دیری از شب گذشته بود، همه خواب رفته بودند
و شیخ در حالیکه چایش خلاص شده بود، به بی بی گفت خو نموشی امشو بی
بی؟ بی بی گفت خو مهمان در اختیار صاحب خانه است، دلشی شد مهمان را خو میده دلشی
نشد با قصه های مفت شب را صبح می کند.
شیخ از نیش بی بی به خود لرزید گفت خوب بگو
دختر سگ! خطبه هم بخوانم یا بی خطبه منار کوب کنوم؟ بی بی خنده ای کرد و گفت مگر مه خر هستم که خطبه
بخوانی؟ خطبه برای خرهاست، خرهایی که من و تو آنها را می دوشیم، تو بنام امام
زمانی که یک هزار سال است پنهانش کرده ای و من هم به نام جدم می دوشم و عیش می
کنیم. خطبه بالاتر از این که منار تو مثل علم حضرت ابوالفضل قیام کرده و محراب من از خارشت کردن بیخی تر شده است؟
بگذار که خطبه را این دو خود با نجواهای شادیانه شان بخوانند و...
##
بعد از اینکه کار جماع به پایان رسید شیخ به
بی بی گفت، عجب بی شرف مردم هستید، بر سر زبانها انداخته اید، که فرج سیده مثل آتش
گدازان است، اما فرج تو حتا از فرج عامی کرده هم یخ بود بی شرف! بی بی در جواب گفت
اگر این گپگها نباشه خوب بازار ما گرم نمی شود و باز کسی به معجزه سادات باور نمی
کند چوچه شمر!!
شیخ با دست به دمبه بی بی زد، گفت؛ عجب مردم
خری هست، به خدا سالهاست که پدران تو یک روز هم کار نکرده است، همیشه مفت خورده
اند، همیشه سهم جمع کرده اند، و... بی بی حرف شیخ را قطع کرد و گفت نه که تو خیلی
کار می کنی، تا یاد دارم شیخ آخوند هم مفت می خورد یک روز کار نمی کرد همیشه به
نام سهم امام زمان از مردم جمع می کرد و خود را فربه می ساخت و زنان مردم را به
اصطلاح خودتان صیغه می کرد. شیخ گفت اتش بس! هردو مثل هم هستیم. خمس! سهم امام و
خمس سهم سادات! کاش حضرت محمد هم از این خمس چیزی می فهمید و خود را از اسارت نان
خدیجه نجات می داد!
بی بی به شیخ گفت گوه زیادی نخور! کیرت را
بلند کن که باز محراب را کرم زده است.
ادامه دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر