ش. ۱۳۸۸ اسفند ۲۸, جمعه
یونس حیدری
شماره پنجم پیک عدالت
مومنان مسلمان، پس از یک ماه روزه داری، اینک با روحی شاداب، قلبی مملو از نور و عاطفه و مهربانی به استقبال ماه شوال می روند، ماهی که روز نخست آن از سوی همه مسلمانان دنیا به عنوان روز عید، یاد می شود، در روز عید مسلمانها در نخستین حرکت خویش توجه خود را به مستمندان و فقیران جامعه خویش می نمایند، مومنان روزه دار، پس از تحمل یک ماه طعم گرسنگی، گرسنگی را با تمام وجود خویش لمس کرده اند، به همین خاطر است که باید در نخستین روز از ماه شوال، که روز عید همه مومنان است، باید به فکر آنانی بود، که همه سال را با فقر و مکنت و نا داری زیست نموده اند، در روز عید پیش از آنکه لب به غذا باز نمایند، باید فطریه خویش را رسانید به آناینکه مستحق هستند، بعد آمد در کنار دستر خوانی که گشوده شده است، با تمام مهر و مهربانی در کنار خانواده و فامیل رسما پایان یک ماه مهمانی خدا را به نظاره نشینند؟ و اینکه ایا توانسته است هر فرد در این ماه به آن پاکی و طراوتی که خداوند به همه مومنان وعده داده است، برسند یا خیر؟
روز عید روز فرخنده ای هست برای همه مسلمانها، شاید هم همه آدمیان! اما چیزی را که این قلم می خواهد به آن توجه داشته باشد، درسهایی است که باید از آن آموخت، در روز عید چند اصل وجود دارد، که همه انسانها به آن توجه می کنند، اما در افغانستان متاسفانه به دلایل گوناگون، بخشی از آن از محاق توجه همیشه باز مانده است؛
الف- توجه به مستمندان و راه مانده گان و فقیران جامعه!
یک اصل کاملا اخلاقی ای که اگر همیشه در جامعه این اصل تطبیق شود و صرفا برای یک روز در سال نباشد، شاهد خواهیم بود، که در جامعه اسلامی، ما به نوعی توازن و برابری ای خواهیم رسید که در هیچ آرمانشهر و اتوپیائی معادل آن پیدا نخواهد شد!
ب- الزامی است که هر کس در خانه خود باشد، زیرا باید هر کس فطریه خود و همه نفقه خواران خویش را به فقرا بپردازند!
این خود یک اصل توجه به خانواده و گرم کردن کانون پرورشی خانواده می باشد، که در جای خود بسی قابل توجه و تامل می باشد.
ج- صله رحم!
یکی از سنت های حسنه دیگری که در این روز وجود دارد، تجدید ارتباط با خانواده، اقوام، دوستان و... می باشد، که اساسا از آن به عنوان صله رحم یاد می گردد!!
آما درسی که ما باید از عید بگیریم، درس وحدت و همدلی می باشد، درسی که در طی سالیان اخیر بسیاری ها کوشیده اند، تا با اشکال مختلف، آن را به چالش بکشانند، و متاسفانه تا حدودی توفیق نیز یار آنها بوده است.
امروزه باید، با توجه به تجربیاتی که از سه دهه ویرانگری نصیب توده های اجتماعی گردیده است، باید برای شان این آموزه نیک بر جای مانده باشد، که پس از این به جای نفرت، بزر محبت، بر زمینهای دلشان بپاشانند، و به جای نفاق و عداوت، دوستی و یکرنگی و یکی شدن، را بارور سازند، تا در سایه سار عشق و دوست داشتن، که یکی از اساسی ترین درسهای عید است بتوانیم یک جامعه عزتمند و مترقی را از نو بنا کنیم.
ملت ما خود شاهد است که در طی سالیان دراز، دشمنانی دوست نما تلاش کرده اند بین اقوام و مذاهب کشور، تخم کینه و نفاق و عداوت را کشت کنند، و از آن حاصل ویرانی به دست آرند تا همیشه افغانستان کشوری محتاج و ضعیف و فقیر باقی بماند! ملت افغانستان باید پس از این هوشیاری خویش را سر لوحه همه برنامه های کاری خود قرار دهند، که هیچ گاهی، باعث سوء استفاده عناصر ضعیف النفس، بی اراده، و متاسفانه مزدور قرار نگیرند، که عید شان که سرچشمه وحدت و یکرنگی شان است، به دو گانگی تبدیل نشوند، پیش از همه این مسئولیت متوجه علماء راستینی هست که آنها به این حدیث شریف رسول خدا (ص) ایمان دارند، که می فرماید: "حب الوطن من الایمان" دوست داشتن وطن، عشق ورزیدن به آن جزئی از ایمان پیروانش محسوب می گردد.
و به همین خاطر است که از دید علماء اعلام، و اکابر دین همواره حدود و ثغور جغرافیای کشور، استقلال و تمامیت ارضی آن مورد توجه و اهمیت خاص بوده است، اما متاسفانه در میان علماء بعضا به جای اینکه معتقد به "حب الوطن" باشند، آنها معتقد به خارج الوطن بوده، و هر کس که برای شان به خاطر منافع ملی کشور متبوع خودش چیزی روان کرد، بی آنکه تحقیق نماید، و بدون اینکه خود زحمت بر خویش دهند، از آن تقلید و پیروی کورکورانه نموده اند و می نمایند، و متاسفانه در میان آنها کسانی هم دیده شده است که آگاهانه اما به خاطر پول دست به این اقدام زده اند!
یکی از آن موارد اختلاف رویت حلال است در اول ماه شوال، که در این سالها با تمرکز از سوی بعضی کشورهای فتنه جو تبدیل به یک موضوع حاد سیاسی شده است.
این آزمونی بس بزرگ در برابر علماء راستی دین است که باید چهره های مشکوک و ضد منافع ملی را در میان خویش شناسایی کنند و خود در قدم نخست اقدام به تشکیل شورای تحقیق برای رویت هلال نمایند در داخل کشور، و یا در صورت عدم رویت هلال اقدام به اجماع ملی دینی در کشور کنند، ورنه دشمنان می خواهند به بهانه عید فتنه ای جدید بنا نهند!
ما امید واریم که علماء ما اگاهانه و وطن پرستانه در این راه گام بر دارند، و درس بزرگ وحدت و یکرنگی را به همه افغانها بدهند، که همه آنها مسلمان بوده، افغانی بوده، و تنها به عزت و عظمت افغانستان بزرگ می اندیشند، که رضا و رضایت خداوند سبحان نیز در همین است!
والسلام
مومنان مسلمان، پس از یک ماه روزه داری، اینک با روحی شاداب، قلبی مملو از نور و عاطفه و مهربانی به استقبال ماه شوال می روند، ماهی که روز نخست آن از سوی همه مسلمانان دنیا به عنوان روز عید، یاد می شود، در روز عید مسلمانها در نخستین حرکت خویش توجه خود را به مستمندان و فقیران جامعه خویش می نمایند، مومنان روزه دار، پس از تحمل یک ماه طعم گرسنگی، گرسنگی را با تمام وجود خویش لمس کرده اند، به همین خاطر است که باید در نخستین روز از ماه شوال، که روز عید همه مومنان است، باید به فکر آنانی بود، که همه سال را با فقر و مکنت و نا داری زیست نموده اند، در روز عید پیش از آنکه لب به غذا باز نمایند، باید فطریه خویش را رسانید به آناینکه مستحق هستند، بعد آمد در کنار دستر خوانی که گشوده شده است، با تمام مهر و مهربانی در کنار خانواده و فامیل رسما پایان یک ماه مهمانی خدا را به نظاره نشینند؟ و اینکه ایا توانسته است هر فرد در این ماه به آن پاکی و طراوتی که خداوند به همه مومنان وعده داده است، برسند یا خیر؟
روز عید روز فرخنده ای هست برای همه مسلمانها، شاید هم همه آدمیان! اما چیزی را که این قلم می خواهد به آن توجه داشته باشد، درسهایی است که باید از آن آموخت، در روز عید چند اصل وجود دارد، که همه انسانها به آن توجه می کنند، اما در افغانستان متاسفانه به دلایل گوناگون، بخشی از آن از محاق توجه همیشه باز مانده است؛
الف- توجه به مستمندان و راه مانده گان و فقیران جامعه!
یک اصل کاملا اخلاقی ای که اگر همیشه در جامعه این اصل تطبیق شود و صرفا برای یک روز در سال نباشد، شاهد خواهیم بود، که در جامعه اسلامی، ما به نوعی توازن و برابری ای خواهیم رسید که در هیچ آرمانشهر و اتوپیائی معادل آن پیدا نخواهد شد!
ب- الزامی است که هر کس در خانه خود باشد، زیرا باید هر کس فطریه خود و همه نفقه خواران خویش را به فقرا بپردازند!
این خود یک اصل توجه به خانواده و گرم کردن کانون پرورشی خانواده می باشد، که در جای خود بسی قابل توجه و تامل می باشد.
ج- صله رحم!
یکی از سنت های حسنه دیگری که در این روز وجود دارد، تجدید ارتباط با خانواده، اقوام، دوستان و... می باشد، که اساسا از آن به عنوان صله رحم یاد می گردد!!
آما درسی که ما باید از عید بگیریم، درس وحدت و همدلی می باشد، درسی که در طی سالیان اخیر بسیاری ها کوشیده اند، تا با اشکال مختلف، آن را به چالش بکشانند، و متاسفانه تا حدودی توفیق نیز یار آنها بوده است.
امروزه باید، با توجه به تجربیاتی که از سه دهه ویرانگری نصیب توده های اجتماعی گردیده است، باید برای شان این آموزه نیک بر جای مانده باشد، که پس از این به جای نفرت، بزر محبت، بر زمینهای دلشان بپاشانند، و به جای نفاق و عداوت، دوستی و یکرنگی و یکی شدن، را بارور سازند، تا در سایه سار عشق و دوست داشتن، که یکی از اساسی ترین درسهای عید است بتوانیم یک جامعه عزتمند و مترقی را از نو بنا کنیم.
ملت ما خود شاهد است که در طی سالیان دراز، دشمنانی دوست نما تلاش کرده اند بین اقوام و مذاهب کشور، تخم کینه و نفاق و عداوت را کشت کنند، و از آن حاصل ویرانی به دست آرند تا همیشه افغانستان کشوری محتاج و ضعیف و فقیر باقی بماند! ملت افغانستان باید پس از این هوشیاری خویش را سر لوحه همه برنامه های کاری خود قرار دهند، که هیچ گاهی، باعث سوء استفاده عناصر ضعیف النفس، بی اراده، و متاسفانه مزدور قرار نگیرند، که عید شان که سرچشمه وحدت و یکرنگی شان است، به دو گانگی تبدیل نشوند، پیش از همه این مسئولیت متوجه علماء راستینی هست که آنها به این حدیث شریف رسول خدا (ص) ایمان دارند، که می فرماید: "حب الوطن من الایمان" دوست داشتن وطن، عشق ورزیدن به آن جزئی از ایمان پیروانش محسوب می گردد.
و به همین خاطر است که از دید علماء اعلام، و اکابر دین همواره حدود و ثغور جغرافیای کشور، استقلال و تمامیت ارضی آن مورد توجه و اهمیت خاص بوده است، اما متاسفانه در میان علماء بعضا به جای اینکه معتقد به "حب الوطن" باشند، آنها معتقد به خارج الوطن بوده، و هر کس که برای شان به خاطر منافع ملی کشور متبوع خودش چیزی روان کرد، بی آنکه تحقیق نماید، و بدون اینکه خود زحمت بر خویش دهند، از آن تقلید و پیروی کورکورانه نموده اند و می نمایند، و متاسفانه در میان آنها کسانی هم دیده شده است که آگاهانه اما به خاطر پول دست به این اقدام زده اند!
یکی از آن موارد اختلاف رویت حلال است در اول ماه شوال، که در این سالها با تمرکز از سوی بعضی کشورهای فتنه جو تبدیل به یک موضوع حاد سیاسی شده است.
این آزمونی بس بزرگ در برابر علماء راستی دین است که باید چهره های مشکوک و ضد منافع ملی را در میان خویش شناسایی کنند و خود در قدم نخست اقدام به تشکیل شورای تحقیق برای رویت هلال نمایند در داخل کشور، و یا در صورت عدم رویت هلال اقدام به اجماع ملی دینی در کشور کنند، ورنه دشمنان می خواهند به بهانه عید فتنه ای جدید بنا نهند!
ما امید واریم که علماء ما اگاهانه و وطن پرستانه در این راه گام بر دارند، و درس بزرگ وحدت و یکرنگی را به همه افغانها بدهند، که همه آنها مسلمان بوده، افغانی بوده، و تنها به عزت و عظمت افغانستان بزرگ می اندیشند، که رضا و رضایت خداوند سبحان نیز در همین است!
والسلام
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر