برادران پرخاشگر!

برادران پرخاشگر!

راسل می گوید، "اگر عقیده مخالف، شما را عصبانی میکند، نشانه آن است که شما ناخودآگاه میدانید که دلیل مناسبی برای آنچه فکر میکنید، ندارید" و " اغلب بحثهای بسیار تند آنهایی هستند که طرفین درباره موضوع مورد بحث دلایل کافی ندارند" این روزها جناح های در گیر در کشور، یک بار دیگر بر شدت حملات گفتاری خویش افزوده اند، این حملات بیشتر با ادبیات جنگی بیان می شود، چنانکه در همایشی که از سوی داکتر عبد الله و امر الله صالح تدویر یافته بود، اقای صالح بر خلاف تصویری که تا کنون در اذهان جامعه از خود بر جای گذاشته بود، نمایان شد، او  تا کنون بیشتر از خود یک چهره جوان، متعلق به نسل نو، نسلی که دیگر از خشونت پرهیز دارد، با پشتوانه علم می کوشد، بر همه مخالفتها و تضادها فایق آید، و جامعه را با همه کثرتش به سوی وحدتی، هدایت نماید، که در سایه آن وحدت، رشد، ترقی، تکامل،حقوق شهروندی، عدالت اجتماعی، مدنیت، همزیستی مسالمت آمیز میسر گردد، اما به یکباره با لحنی بسیار تند، گفت، طالبان برادرمن نیست! برادر تو هم نیست! طالب دشمن است!

راسل یکی از فلاسفه بزرگ در مقاله ای تحت عنوان چگونه از عقاید احمقانه بپرهیزیم؟ توصیه می کند، که همیشه با مخالفان خویش در تماس باش، و یا روزنامه های آنها را بخوان، و اگر آن افراد و روزنامه ها به نظرتان دیوانه، فاسد و بدکار میآیند، به یاد داشته باشید که شما هم از نظر آنها همینطور به نظر میرسید" وقتی جناب صالح طالب را دشمن می داند، نه برادر، طالب هم او را دشمن می داند، در حالیکه حقیقتن هردویشان افغان هستند، و هردویشان شهروندان این کشور محسوب می شوند، اما سه روز بعد می بینیم که این دشمن، همه ساختارهای ده ساله را به چالش می گیرد، و با تعداد بسیار اندک، به مدت دو روز در یکی از مهم ترین ولایات کشور، یعنی قندهار حمله و مقاومت می کند.

واقعیت این است که هم طالبان و هم امر الله صالح متعلق به این آب و خاک هستند، همه شان افتخار شهروندی این دیار را دارند، و این سرزمین از یک کثرت بزرگ تشکیل شده است، این سرزمین از دو رنگ سیاه و سفید ساخته نشده است، در آن رنگهای دیگری هم به کار رفته است، پس تقسیم کردن آن به دو رنگ سیاه وسفید یک عمل غیر عقلانی محسوب شده و هرگز نمی تواند، بر بحرانهای جاری کشور خاتمه بخشد، باید همه جناح های درگیر در کشور به پلورالیزم سیاسی ایمان بیاورند، و به کثرت گرایی سیاسی احترام قایل شوند، در غیر این صورت هر روز بر دامنه های بحران افزوده می گردد، و هر روز این ملت افغانستان است که همچنان از کاروان مدنیت و ترقی جهان باز می ماند. در این کشور همه باهم برادر هستند، هیچ کس با کس دیگر دشمنی ندارند، تنها گاهی بعضی برادران نسبت به بعض دیگر پر خاشگری می کنند، که امید است پس از این بر این پر خاشگری ها هم خاتمه بخشند و برای ساختن یک افغانستان مترقی برادروار پیش بروند.