از رنجی که بای برد

خدایا! 

اینگونه رشد کردیم، 

اما آرزو داشتیم که روزی نماد صداقت و پاکی باشیم. 

وقتی می بینم برادرانم که همچون من در رنج و عذاب رشد کردند 

و روزگاری خود رانسل قربانی می دیدند و برای نجات هم نوعان خودشان از جان مایه می گذاشتند

اما امروز برای رضایت بیگانگان بریده های قلب خودشان را لیلام می کنند

رنج می برم 

وقتی می بینم که خود چون ابزاری بی اراده در دستان اجنبیان قرار می گیرند و استعمال می شوند 

وقتی می بینم انها نه تنها خود که قطعه های قلب خودشان را بی هویت می سازند و همچون پخته های حیض استعمال می کنند و دور می اندازند 

در برابر وجدان خود شرمنده می شوم 

راستی این دنیا چرا تا این حد شیرین می شود برای بعضی ها که همه چیز را از یاد می برند